خرید بک لینک
گزارش : لیلا جلیلی

به ياد دارم در کنار شور و شوق روز اول مدرسه، دلهرهاي عجيب وجودم را فرا گرفته بود حسي که همراه با ترس، شرم و سرافکندگي بود؛ از سئوال «پدرت چه کاره است؟» ميترسيدم. آن سال براي فرار از پاسخ دادن به اين سئوال زير نيمکت پنهان شدم .
شغل پدرم خوب نيست، پيش از اين همکلاسيهايم سر همين موضوع مرا مسخره کرده بودند و من يک سال تمام خجالت کشيده و گوشهگير شده بودم، هميشه برايم جاي سوال بود که چرا شغل پدرمان براي معلمان مهم است؟ نحوه آموزش دانشآموز چه ارتباطي با شغل پدر دارد؟
به قول بچهها، شغل پدرم «بيکلاس» بود! و همين موضوع ذهنم را درگير کرده و موجب سرافکندگيام ميشد.
يک کودک نميتواند درک کند که نبايد از هيچ شغلي در جامعه خجالت کشيد، اما از معلمان انتظار ميرود علاوه بر تعهد خود براي آموزش درسي کودکان، به اخلاق پرورشي خود نيز دقت کافي داشته و نسبت به مکالمات خود و دانش آموزان توجه کنند.
امسال عکس نوشتهاي با عنوان «روز اول مدرسه يک رسم غلط بين معلمان مرسوم شده است که در روز اول مهر ماه، شغل پدر دانش آموزان را سوال ميکنند و در اين ميان شايد دانش آموزي پدر نداشته باشد و شايد دانش آموزي از شغل پدر خود اذيت ميشود، لطفا رعايت کنيم.» در فضاي مجازي انتشار يافته که قدم مثبتي دراين زمينه به شمار ميرود.
به نظرتان پرسيدن شغل پدر دانش آموزان، توسط معلمان، کار پسنديدهاي است يا نه؟

(برای مشاهده ی کامل،روی ادامه مطلب کلیک کنید)

برچسب: نویسنده: آدرین بهرامی تاريخ: سه شنبه 29 آبان 1397 ساعت: 13:16

صفحه بندی